— Tove Jansson, "W Dolinie Muminków", tłumaczenie: Teresa ChłapowskaBył koniec sierpnia. Nocami hukały sowy, a nietoperze krążyły bezszelestnie nad domem. Las pełen był szumu, morze - niepokoju. W powietrzu było oczekiwanie i smutek, a księżyc wschodził wielki i złoty. Muminek zawsze najbardziej lubił ostatnie tygodnie lata, ale nigdy dokładnie nie wiedział, dlaczego. Szum wiatru i morza był inny niż zwykle, czuło się w powietrzu odmianę, drzewa stały, jakby na coś czekając. "Tak mi się zdaje, że zdarzy się coś nadzwyczajnego" - pomyślał Muminek.
Koniec lata mnie rozsadza. To późnosierpniowe, lekko przydymione światło, ten delikatny, jeszcze dyskretny zapach palonych liści w powietrzu. Opalone nogi i rozjaśnione włosy dzieciaków. W piersi uciska mnie uczucie, że to ostatni, najostatniejszy moment na przygodę.
