Śniadanie na mieście. Bajgle Króla Jana, Nowy Rynek 6, Szczecin

Znasz takie miejsca. Z surowymi wnętrzami, szlifowany betonem na podłodze. Kiedy wchodzisz mówią ci "cześć" zamiast "dzień dobry", a na Facebooku chwalą się, co akurat mają "na młynku".

Nie znasz takiego miejsca. Kiedy wchodzisz witają cię z najszczerszym uśmiechem. Kiedy prosisz o cappuccino, podają ci najpyszniejszą kawę świata i w dziwny sposób czujesz się jak w domu najlepszych przyjaciół.

Bajgle Króla Jana / foto: madam z.

Zobacz to #1

Spędzam w internecie jakieś straszne liczby godzin, wpada mi do głowy przerażająca ilość treści, a koszmarnie mało zostaje. Mam wrażenie, że sieć obniża mi umiejętność skupienia uwagi i prawie wcale nie korzystam z niej, żeby nauczyć się czegoś nowego i dobrego. Dlatego postanowiłam odnotować i puścić dalej w świat dobre, ciekawe, wartościowe treści, na jakie trafiłam w ostatnim czasie. Mam nadzieję, że zajrzycie pod wskazane linki i wyciągniecie z nich coś dla siebie:

#wniebojedzenie Sernik, którego nie da się spartaczyć

Mam takie marzenie, wizję siebie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Mieszkam gdzieś, gdzie naprawdę istnieje sympatyczna lokalna społeczność i ja tę społeczność dokarmiam regularnie, prowadząc przytulną, miejscową jadłodajnię - z goframi, szakszuką (jeśli ktoś zniesie takie fanaberie), dobrą herbatą, ciepłymi drożdżówkami i sernikiem. Bo widzisz, robiąc jedzenie (ale nie w środę o dziewiętnastej, po długim dniu w pracy, kiedy padasz z głodu i zmęczenia, a Freelancer jeszcze odsypia zlecenie i nie miał kiedy zrobić obiadu) odnajduję swój zen.

Banan w herbacie. Chleb na zakwasie dla zapracowanych.

Wstaję po trzecim budziku. Po omacku wstawiam wodę i owsiankę. Czasami w przypływie szaleństwa zdarza mi się wsadzić do owsianki torebkę z herbatą, albo zastygnąć nad kubkiem z rzeczoną herbatą z bananem w jednej i nożem w drugiej ręce. Głośno i wyraźnie pytam samą siebie: "Co ty robisz, właściwie?". Nie odpowiadam, bo wolę unikać interakcji ze świrami. Kroję chleb, chleb się ze mnie śmieje.

#chleb ze mnie szydzi od rana...

Zdjęcie zamieszczone przez użytkownika madam z. (@_madam_z_) 29 Sty, 2015 o 11:33 PST

W tygodniu odnoszę wrażenie, że trochę nie mam czasu na życie. Krążę jak otępiały tygrys z ZOO w Pradze po klatce: budzik - śniadanie - praca - kolacja - chwila relaksu - dobranoc (tylko, że on krążył z kąta  kąt, jak po szynach, lawirując między krwawymi szczątkami swoich posiłków). Walczę ze sobą o zmianę tego stanu rzeczy. Wieczorem odmierzam i mieszam suche składniki. Rano dodaję wodę i zakwas, zostawiam chleb do wyrośnięcia, biorę rower na ramię i wychodzę. Ja pracuję, on pracuje. Pracujemy.

Potrzebny mi taki fachowy fartuch // foto: internety

Kiedy tylko mam okazję, przekonuję równie jak ja zapracowanych, że można samemu robić sobie dobrze glutenem bez rzucania etatu. Przepis na najprostszy, najmniej pracochłonny chleb dała mi Ania. Będę ją za to wielbić do końca swoich dni. Piekę go od kilku miesięcy niemal co tydzień. Jeśli zdarzy mi się leń i odpuszcę - cierpię katusze, bo kupne pieczywo to jakaś kpina.

CHLEB NA ZAKWASIE DLA ZAPRACOWANYCH

NA DWA BOCHENKI POTRZEBA:

• 750g mąki pszennej (może być dowolna typu od 550 do 720)
• 375g mąki żytniej razowej (typ 2000)*
•  ok. 1313 g wody (najlepiej źródlanej lub przegotowanej, ale ja po chamsku biorę kranówę i żyjemy) 
• 1,5 łyżki cukru 
• 2 łyżki soli 
• ok. 225g zakwasu**
•  po 3/4 szklanki: płatków owsianych, otrębów, ziaren według fantazji (polecam słonecznik, pestki dyni i siemię lniane, odradzam mak, śmiesznie smakuje z ciemną mąką) 

oraz:
dużej miski lub garnka, dwóch foremek - keksówek, masła lub oleju do wysmarowania i otrębów do wysypania foremek, czystego ręcznika kuchennego do przykrywania różnych rzeczy.

WYKONANIE (i przykładowy harmonogram dla zapracowanych):

 Rano przed dniem pieczenia:
Wyjąć zakwas z lodówki i zostawić w temperaturze pokojowej.

Wieczór przed dniem pieczenia:
Wszystkie suche składniki wymieszać w dużej misce lub garnku, przykryć, odstawić. Odmierzyć wodę, przelać do zamykanego naczynia (duży słoik, butla, garnek). Dokarmić wyjęty rano zakwas, przykryć ręcznikiem kuchennym.

Dzień zero, rano:
Wstać po trzecim budziku, po omacku wstawić wodę na herbatę i owsiankę. Nie wkrawać banana do herbaty, nie wkładać herbaty do owsianki. Do przygotowanego poprzedniego wieczora gara wlać wodę i dodać zakwas. Wymieszać aż składniki się połączą i nie będzie suchych grudek (trwa to nie dłużej niż dwie minuty, serio - zdążysz jeszcze przyszykować kanapki do pracy, zanim owsianka będzie gotowa). Przykryć ręcznikiem kuchennym i przygotować keksówki. Zjeść śniadanie, umyć się, ubrać i wypacykować, jeśli stosujesz takie kłamliwe metody. Odłożyć około 3 łyżek ciasta do zakwasu (o ile został ci jakiś, jeśli nie - weź 5 łyżek i traktuj jak zakwas na następne pieczenie), przełożyć do wysmarownych tłuszczem i wysypanych otrębami foremek (do 3/4 wysokości). Wierzch posypać grubą warstwą mąki (dzięki temu chleb nie wyschnie), przykryć ręcznikiem kuchennym i odstawić w miejsce bez przeciągów.

Dzień zero, wieczór:
Chleb wyrasta od 9 do kilkunastu godzin, zależnie od temperatury w pomieszczeniu, w którym stoi (na przykład mój dzisiaj się leni i zaczyna mieć przyzwoitą objętość w trzynastej godzinie wyrastania). Idealnie dostosowuje się do rytmu życia takiego jak ja pełnoetatowca.
Wyrośnięty chleb należy piec w temperaturze około 200 stopni przez 50 - 70 minut (sprawdzając, czy się nie przypala). Specjaliści mówią, że chleb należy postukać od spodu, bo upieczony - wydaje głuchy odgłos. Nie wyobrażam sobie siebie żonglującej nagrzaną blachą i narzędziem, którym można by ową blachę postukać od spodu, więc dziabię chleb drewnianym patyczkiem i jeśli jest suchy - wyciągam. Chleb należy jak najprędzej wyjąć z foremek i tu ciekawy fakt - czasem okazuje się, że jest jeszcze miękki i ma blade boczki. Takie bladziochy dopiekam jeszcze przez 10 - 15 minut już bez foremek. Z krojeniem najlepiej poczekać do całkowitego wystygnięcia.

Pszenno - żytni chleb na zakwasie z przepisu od Ani // foto: madam z.

I oto, przy minimum zdolności organizacyjnych przez następny tydzień raczę się własnoręcznie popełnionym chlebem, bez idiotycznych chemicznych dodatków. Trzymam go w papierowych torebkach, w (zimnym!) piekarniku (czyt. chlebaku dla ubogich). Zachowuje świeżość przez około tydzień i na tyle też dwa bochenki z powyższych proporcji starczają dwóm dorosłym, niezbyt powściągliwym w spożyciu pieczywa osobnikom płci różnych. Jest pyszny i bardzo sycący dzięki dodatkowi płatków owsianych i otrębów.

*taką mąką z Gdańskich Młynów można obecnie kupić w Biedronce za mniej niż 2,50zł / kg. Sklepy Społem też miewają - szukaj brązowo - białych opakowań Młynów Stoisław

** zakwas wyhodowałam sobie sama, według tej przejrzystej instrukcji. Trzymam go w dużym słoiku w lodówce. Nie zakręcam pokrywki, bo pracujący zakwas produkuje, za przeproszeniem, gazy, które w szczelnym zamknięciu mogą doprowadzić do eksplozji.

Kurki. Pokarm czempionów.

Zbieranie kurek to moje ulubione zajęcie w sierpniu. Może dlatego, że to jedne z niewielu grzybów, co do których nie mam wątpliwości, może ze względu na ich smak, a może jednak po prostu dlatego, że lubię zanurzać palce w leśnej ściółce i wyciągać z niej grzyby w stanie nienaruszonym. Nieważne. Litrowe wiaderko kurek przywiozłam z kaszubskiego długiego weekendu (reszta zbiorów przepadła w jajecznicy) i zaimprowizowałam.

Kaszubskie kurki

  KURKI DUSZONE Z POMIDOREM(wegańskie jak nie wiem co)
Niezbędne składniki
*koło litra kurek
*dwa ząbki czosnku posiekane drobno
*pomidor umyty, nieobrany (szkoda czasu i energii) i pokrojony w drobną kostkę
*posiekana natka pietruszki
*tłuszcz do smażenia
*sól i pieprz do smaku

Co się z tym robi

Na patelni rozgrzej tłuszcz, wrzuć na nią czosnek. Kiedy zacznie pachnieć, dorzuć na patelnię kurki (jeśli są duże - pokrój je, albo jak ja - leniwie pokrusz nad patelnią, przyciskając ramieniem telefon do ucha i rozmawiając z kimś, kto akurat postanowił do ciebie zadzwonić - opcja ta nie działa najlepiej z bardzo płaskimi telefonami). Zmniejsz ogień i daj kurkom puścić sok. Dorzuć pokrojonego pomidora, posól i popieprz. Dosyp natkę. Podduś całość do ulubionego poziomu przetworzenia pomidora, mieszając co jakiś czas - ja nie lubię smaku surowego pomidora, więc dusiłam całość około 10 minut na małym ogniu.

Podawaj jak masz fantazję: u nas było częścią obiadu z ziemniakami, kalafiorem z wody i sałatą z kukurydzą, suszonymi pomidorami, papryką i bazylią. Myślę, że równie dobrze nada się na śniadanie z pieczywem, dodatek do ryżu lub makaronu, albo jako osobny posiłek - zachcianka.